Historia osiedla

Osiedle Pionierów powstało w miejscu o bogatej historii.

Przed wojną trzydziestoletnią w XVII w. tereny obecnego Śródmieścia leżały poza murami miasta wykorzystywano je w celach rolniczych. Po wkroczeniu do Szczecina Szwedzi wznieśli przed murami nowe fortyfikacje: system wałów ziemnych, fos i bastionów, do obrony przed ogniem artylerii. W miejscu dzisiejszej ulicy Narutowicza powstał tzw. Gwiaździsty Szaniec, który miał być samodzielnym miejscem obrony. Z chwilą przejęcia przez Prusy miasta, w latach 1720 – 1740 nastąpiła dalsza rozbudowa fortyfikacji.

Matthaus Seutter - Stettin 1730. Widok miasta z lotu ptaka od zachodu. Gwiazda po prawej stronie oznacza Fort Prusy –obecnie teren Osiedla

W owym czasie system fortyfikacji Szczecina zaliczany był do najnowocześniejszych i najsilniejszych w całych Prusach. Jednak nawet tak silne zabezpieczenia nie zatrzymały Francuzów, którzy rezydowali w Szczecinie w latach 1806-1813 rozbudowując oraz remontując system obronny, tym samym zamieniając Szczecin w wielkie miasto garnizonowe.

Lata 1826-1860 to czas przebudowy, jak i rozbudowy terenów przyfortecznych. W związku z doprowadzeniem do Szczecina linii kolejowej z Berlina, przebudowany został Fort Prusy, który był jednym z głównych elementów fortyfikacyjnych. Wewnątrz miasta, przy fortach, powstało wiele budynków wojskowych oraz budynków administracyjnych.

Fortyfikacje otaczające miasto uniemożliwiały jednak jego rozwój. Już od 1856 r. mieszkańcy miasta wysuwali nieśmiałe propozycje zniszczenia umocnień, które w obliczu zmieniającej się techniki wojennej, traciły na znaczeniu. Działania te przyniosły efekt i w 1873 r. na mocy rozporządzenia Fryderyka Wilhelma IV rozpoczęto rozbiórkę obwarowań.

Po zburzeniu murów miejskich, miasto zyskało nowe tereny nazwane Śródmieściem. Nowo powstała dzielnica zajmowała obszary dawnych fortów oraz puste przestrzenie pomiędzy nimi. Śródmieście było kilkakrotnie większe od miasta, a jego granice biegły między innymi ulicami: Bohaterów Warszawy, Narutowicza, 3 Maja czy Wielkopolską. W miarę rozbudowy dzielnicy, w 1880 r. rozpoczęto wytyczanie prostopadłych ulic odchodzących od alei Piastów: Sowińskiego Narutowicza, Kusocińskiego i Królowej Jadwigi. Do 1892 r. na miejscu fortu powstał wielki kompleks koszar, który połączony z podobnymi budynkami na Nowym Mieście stworzył ogromną dzielnicę – Śródmieście.

Koszary zlokalizowane zostały głównie przy ul. Narutowicza, której zachodni odcinek od Potulickiej, został wytyczony na obszarze dawnego fortu „Prusy”. Charakterystyczna aleja kasztanowa, która ciągnie się przez środek ulicy została zaplanowana dopiero około 1882 r. Tędy miały defilować jednostki wojskowe. W tej „wojskowej dzielnicy” w olbrzymim kompleksie pomiędzy ulicą Narutowicza, Kaszubską Kopernika stacjonowali „pomorscy grenadierzy”, którzy zasłynęli m.in. w walkach z Austriakami i Francuzami podczas Pierwszej Wojny Światowej. Tutaj również, za koszarami od strony ul. Kusocińskiego stacjonował 2. Batalion Saperów. Saperzy nazywani „Pionierami”, mieli za sobą bogatą kartę działań bojowych. W czasie wojny z Francją uczestniczyli w oblężeniu Paryża oraz twierdzy w Metzu i Belforcie. Brali również udział w jednej z najkrwawszych bitew w dziejach – bitwie o Verdun.

Kilkadziesiąt lat później na obszarze koszar toczyły sie „zacięte bitwy” – piłkarskie. Pionier był pierwszym klubem sportowym założonym w powojennym Szczecinie. Za datę jego powstania uważa się 17 lipca 1945 r. W drugiej połowie sierpnia 1945 r. Pionier rozegrał na ówczesnym placu Helskim mecz z MKS Odra Szczecin, przegrywając 1 - 4. Było to pierwsze oficjalne spotkanie piłkarskie w Szczecinie po zakończeniu wojny. Później drużyna kilkakrotnie zmieniała swoją siedzibę. Zespół grał m.in. przy ul. Kordeckiego, Wojska Polskiego, Twardowskiego, by od 1973 roku rozgrywać swoje spotkania na wybudowanym, głównie dzięki staraniom społeczności kolejarskiej, stadionie przy Potulickiej. 18 marca 1995 roku odbył się tam ostatni, w blisko 50-letniej historii Kolejowego Klubu Sportowego Pionier - mecz piłki nożnej.

„OSIEDLE PIONIERÓW” swoją nazwę zawdzięcza właśnie historycznej lokalizacji na miejscu dawnego stadionu, będącego świadkiem dorastania i sukcesów kilku pokoleń sportowców. Jest to ukłon w stronę bogatej historii miasta oraz chwalebną przeszłość tego miejsca.

Ile osób nas ogląda?

Odwiedza nas 50 gości oraz 0 użytkowników.